Als buschauffeur bij Qbuzz is mijn werk nooit saai, maar tijdens de ramadan brengt het extra uitdagingen met zich mee. Tijdens mijn diensten moet ik niet alleen alert zijn op de weg en mijn passagiers, maar ik moet ook mijn energie goed verdelen. Vooral de eerste paar dagen van de ramadan kunnen zwaar zijn. Het verlangen naar koffie, de hoofdpijn en de vermoeidheid - het hoort er allemaal bij. Maar ik zie het ook als een kans om mezelf te leren om door te zetten en niet toe te geven aan verleidingen.
De ramadan maakt me bewuster van wat ik heb - mijn familie, mijn gezondheid en mijn werk. Elke dag herinner ik mezelf eraan om dankbaar te zijn voor alles wat ik heb. Tijdens mijn ritten door de dorpen ontmoet ik allerlei mensen, allemaal met hun eigen verhaal. Dat helpt me om de wereld met wat meer begrip en medeleven te bekijken.
Mijn collega’s weten dat ik vast, en gelukkig is er altijd een sfeer van respect en begrip op de werkvloer. Ze vragen hoe het gaat, en sommige collega’s bieden me zelfs hun koffie aan met een glimlach, wetende dat ik het voorlopig moet missen. Wat hen echter niet altijd duidelijk is, is hoe belangrijk het voor me is om mijn geloof en werk te combineren. Het is niet alleen een praktische uitdaging, maar ook een manier om balans te vinden in mijn leven.
Zodra de zon onder is, mag ik eindelijk weer wat eten en drinken. Soms doe ik dit in de bus, afhankelijk van de timing van mijn pauze. Als ik thuis ben, zorgt mijn vrouw altijd voor een heerlijke maaltijd. Dat moment van samen eten, van de dag afsluiten met mijn gezin, maakt de ramadan voor mij bijzonder. Het gaat niet alleen om niet eten en drinken, maar vooral om het samenzijn met mijn familie – dat maakt het echt bijzonder.
Mijn werk bij Qbuzz en mijn geloof zijn voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het gaat niet alleen om het rijden, maar ook om de waarden die ik uit mijn geloof haal: geduld, discipline en respect voor anderen. En geloof me, als buschauffeur kun je die eigenschappen goed gebruiken. Deze waarden maken mijn werk niet zomaar een baan, maar een manier om mijn geloof in de praktijk te brengen. Dat helpt me om met de uitdagingen om te gaan – en om vriendelijk te blijven, zelfs als iemand op het laatste moment nog naar de halte komt gerend. Het maakt me niet alleen een betere buschauffeur, maar ook een meer dankbaar mens.